Marokkaanse overheid wil Marokkaanse wet in Vlaanderen doordrukken

In de plenaire vergadering van woensdag 11 februari 2009 ondervroeg fractieleider Filip Dewinter Vlaams minister van Inburgering Marino Keulen over het feit dat de Marokkaanse overheid Marokkaanse onderdanen die met een dubbele nationaliteit in ons land verblijven wil verplichten om hun kinderen bij geboorte een Marokkaanse of Arabische voornaam te geven. Dewinter schoof daarbij harde bewijzen onder de neus van de minister : een brief van de Marokkaanse Consul-Generaal die naar alle Marokkanen die in ons land huwen wordt gezonden en waarin staat dat “de Marokkaanse wet duidelijk is en enkel Marokkaanse of Arabische namen toegelaten worden”. Daarbovenop zwaaide Dewinter met een interne dienstnota van de stad Antwerpen die haar personeel verplicht een door de Marokkaanse ambassade ter beschikking gestelde Arabische namenlijst te hanteren. Ook de bewuste namenlijst kreeg minister Keulen onder ogen. Daarmee geconfronteerd kon Keulen niets beter verzinnen dan dat hij “niet bevoegd was” en wees hij naar zijn collega De Padt, die federaal minister van Binnenlandse zaken is. Dat Keulen tot dezelfde partij als De Padt behoort, dat deze flagrante inbreuk op het gewaarborgde recht op de vrije naamskeuze zo maar kan plaats vinden, en dat de Marokkaanse overheid strenge islamitische wetten in Vlaanderen laat opleggen, kon Keulen blijkbaar niet deren.

De vaudeville genaamd gemeenschapsdialoog

In dezelfde plenaire vergadering omschreef Vlaams Volksvertegenwoordiger Joris Van Hauthem de vaudeville rond de inmiddels beruchte gemeenschapsdialoog. In september had Minister-President Peeters nog “garanties”, in oktober sprak men van “een laatste kans”, in november verklaarde Peeters dat “hij niet met zich liet spelen” en nu heet het dat de Minister-President nog één laatste datum wil zoeken. De laatste kans, als het ware. Het is duidelijk dat Minister-President Peeters er niet meer in gelooft. Peeters zoekt een elegante exit uit de gemeenschapsdialoog om zich te presenteren voor de verkiezingen. Desnoods staat hij met lege handen, maar kan hij de schuld op de anderen schuiven.

Het herstelplan voor de landbouworganisaties is een lege enveloppe

Vlaams volksvertegenwoordiger Frans Wymeersch drukte zowel in de bevoegde commissie als in de plenaire vergadering zijn ontgoocheling uit over het zogenaamde relanceplan van de Vlaamse regering voor de landbouwbedrijven. Volgens Wymeersch slaat de inhoud ervan nergens op en beperkt men zich tot het vervroegd terugbetalen van voorziene middelen. De Vlaamse regering voorziet niets extra voor de sector. Volgens Frans Wymeersch heeft de regering echter wel de mogelijkheden om de noodzakelijke maatregelen voor de sector te nemen. Op korte termijn zou men mechanismen in werking kunnen stellen om sectoren financieel te steunen, kan men in specifieke ondersteuning voorzien voor de melkveehouderij (die het zeer moeilijk heeft). Bovendien kan de Vlaamse regering eigen financiële middelen gebruiken om, als de melkprijs onder een bepaalde limiet zakt, die sector te ondersteunen. Niets van dat alles wordt nog maar in overweging genomen. Een gemiste kans…

Wapens op scholen : Geen sprake van harde aanpak

Naar aanleiding van het plenaire debat over het bezit van wapens door scholieren in de Vlaamse scholen, blonken de Vlaamse meerderheidspartijen en de bevoegde minister vooral uit in het zichzelf op de borst kloppen en elkaar complimenten geven over het goede Antwerpse beleid terzake. Dat het gemiddelde wapenbezit bij de scholieren in stijgende lijn zit wordt daarbij vergeten. Filip Dewinter maakte de collega’s van de meerderheidspartijen er dan maar even attent op dat het wel eerst enkele ernstige incidenten heeft gekost vooraleer men wakker werd en dat er van proactieve acties zoals doorzoeken van boekentassen, metaaldetectoren, e.d. geen sprake is. Van een harde aanpak kan bijgevolg evenmin gesproken worden.