Mijnheer de minister-president, u had zich uw verklaring voor het debat kunnen besparen. Na vijftien jaar discussie, geruzie en studies, na 100 miljoen euro te hebben uitgegeven aan studies allerhande en 15 miljoen euro aan Slangencommunicatie, en na een duidelijk referendum afgelopen zondag, komen we terecht bij een interministeriële conferentie en zeven werkgroepen. Ik zou dat interministerieel comité voor duurzame mobiliteit al onmiddellijk willen omdopen tot een interministerieel comité voor duurzaam immobilisme. Want uiteindelijk doet u niets anders dan de vis verdrinken, tijd kopen en uitstel organiseren voor dit dossier. Er wordt niets beslist zoals dat evenmin de voorbije maanden het geval is geweest.

Mijnheer de minister-president, de Lange Wapper is dood en begraven. Hij ligt er goed en hopelijk voor lange tijd. Het zijn bijzonder slechte verliezers die zich vandaag bezondigen aan Hollandse rekenkunde om toch maar uit te leggen dat ze eigenlijk niet hebben verloren maar gewonnen, en dat die Lange Wapperbrug er toch moet komen mits een aantal cosmetica- aanpassingen. Zo’n 60 percent van de Antwerpenaren heeft neen gestemd en daar moeten we ons bij neerleggen.

Dat bepaalde politici van de huidige en van de gewezen meerderheid zich beklagen dat het de Antwerpse kiezers zijn geworden die uiteindelijk hebben gedaan wat de politici niet wilden of konden doen, hebt u enkel aan uzelf te danken. Het referendum in Antwerpen is er alleen maar gekomen omdat de vorige, en in feite ook deze Vlaamse meerderheid niet in staat waren om te beslissen en collectief verstek hebben

laten gaan. U hebt besloten om het volk niet te leiden, maar u te laten leiden door het volk. Wees dan ook niet boos op dat volk omwille van zijn beslissing, huil hier nu geen krokodillentranen over lange files en gebrekkige mobiliteit. Eigen schuld, dikke bult, zou ik zeggen.

Mijnheer de minister-president, in het korte tijdsbestek dat me is toegemeten, zal ik kort een schets maken van alles wat er de afgelopen vijftien jaar fout is gelopen. Vanaf het begin stond de kostprijs van het project ter discussie, de beslissingsprocedure stond ter discussie, de efficiëntie van de werken van BAM stond ter discussie, de ‘Slangencommunicatie’ van BAM was niet alleen slecht, ze was zelfs onbestaande. Er waren allerlei malversaties: de affaire- Slangen, de bonussen voor de topkaders van BAM, het niet ernstig onderzoeken van het tunneltracé, wat u uiteindelijk zeer zuur is opgebroken, de verwarring over het advies van de kwaliteitskamer enzovoort. Om de burgemeester van Antwerpen te citeren toen hij het had over een ander dossier: “Was dit onkunde, malversatie of erger? Dat zal mogelijk een onderzoekscommissie uitwijzen.”

Naar aanleiding van dit referendum zijn er ongetwijfeld winnaars en verliezers. De winnaars zijn bekend: de actiecomités, de democratie. Er zijn echter meer verliezers dan winnaars. BAM is ongetwijfeld de grootste verliezer. De politici, die uiteindelijk verantwoordelijk zijn voor de nv BAM, horen ook in dat kamp. De geloofwaardigheid en autoriteit van het BAM vehikel staat vandaag meer dan ooit op het spel. Het is duidelijk dat de rol van BAM definitief uitgespeeld is. De geloofwaardigheid en autoriteit van BAM zijn na alle incidenten waar ik het over heb gehad op dit moment, en zeker na het referendum, tot nul herleid. BAM moet niet alleen even aan de kant gaan staan. Nee, BAM moet ontbonden worden. Desnoods moet een nieuwe structuur worden opgericht om de Antwerpse mobiliteitsplannen gestalte te geven. Hoe dan ook moet er nu dringend een onderzoekscommissie worden opgericht om de mogelijke wanpraktijken bij BAM tot op het bot uit te spitten.

Wie zondagavond eveneens tot het kamp van de verliezers behoorden, waren deze regering, uw meerderheid en u als minister-president. De politieke overheden zijn er immers niet in geslaagd om leiding te geven en een gemeenschappelijk mobiliteitsproject voor Antwerpen tot een goed einde te brengen. Van een politieke meerderheid zou men nochtans mogen verwachten dat ze in staat is om een consensus over een belangrijk thema zoals dit naar voren te schuiven, om enthousiasme te creëren en het project ook te realiseren. Dat is niet het geval geweest, wel integendeel. Wie helemaal verweesd achterblijft, is de Antwerpenaar die moet vaststellen dat na vijftien jaar en na heel veel gespendeerd belastinggeld, er nog altijd geen spade in de grond werd gestoken om dit project te realiseren of om om het even welk project te realiseren. De voorbije dagen heb ik van Marc Van Peel, Karel Vinck en Dirk Van Mechelen gehoord dat het afwijzen van de Lange Wapper voor een jarenlang immobilisme zal zorgen. Ik ben ervan overtuigd dat dat niet het geval zal zijn. Ik denk dat er dringend maatregelen, die we al jarenlang voorstellen, kunnen worden genomen. Ik noem er enkele: aansluiting via de bestaande wegen van de E17 op de Liefkenshoektunnel, tolvrij maken van de Liefkenshoektunnel die via omwegen door BAM wordt beheerd, verbreden van de Tijsmanstunnel, betere aansluiting van de E313 op de ring, efficiënt Traffic Management Systeem, sluiten van de Singel, ondertunnelen van de Singel. Dat kunnen we nu doen, zelfs binnen de eerstvolgende

drie jaren. We hoeven daarmee geen tien jaar te wachten.

Mijnheer de minister-president, het is zeer de vraag welke richting deze Vlaamse Regering uit wil. De richting uit van zeven werkgroepen en interministeriële comités om de vis te verdrinken? Een commissie Uitstel? Uitstel is er wel, maar duidelijkheid over de inhoud is er op geen enkel moment. Waarom niet? Omdat deze meerderheid intern verdeeld is, anders had u dit allemaal in uw regeerakkoord neergeschreven. Wat u nu doet, is de verdeeldheid binnen uw meerderheid toedekken met commissies en comités en werkgroepen die vooral uitstel van executie moeten bedingen. Ik stel vast dat mevrouw Gennez – ze heeft er daarnet halvelings, wellicht onder druk, afstand van genomen – al wel een standpunt inneemt, iets wat de Vlaamse Regering blijkbaar niet doet. Ze hult zich in stilzwijgen of men speelt, na de democratische burgeroorlog van Bart De Wever, nu de grote staatsman en doet alsof men het allemaal gaat oplossen, terwijl men de voorbije weken elkaar verrot heeft gescholden en elkaar onderuit heeft gehaald op een soms platvloerse manier.

Mijnheer de minister-president, ik hoop dat u zich er in uw antwoord niet van afmaakt met de mededeling dat u akte neemt van het referendum en de uitslag en dat u nogmaals bevestigt dat in die comités goed werk zal worden geleverd en dat we zullen zien wat we zullen zien binnen afzienbare tijd. We willen duidelijkheid over de inhoud. We willen duidelijkheid over de timing. We willen duidelijkheid over de opties die zullen moeten worden genomen. Mijn vragen zijn simpel. Houdt u vast aan de gammele BAM-constructie die nul geloofwaardigheid, nul authoriteit meer heeft, die zich ten volle heeft geëngageerd in het eigen project en zich helemaal heeft vastgereden? Of ontbindt u BAM en komt er een andere organisatie, met een frisse wind en nieuwe ideeën, die het werk van BAM eventueel overneemt? Gaat u voor een aangepaste Oosterweelverbinding met enkele cosmetica-ingrepen ter hoogte van het Sportpaleis? Of kiest u voor de tunneloptie als u vasthoudt aan de oeververbinding? Gaat u voor het snel werk maken van de opties die ik net naar voren heb geschoven? Binnen welke termijn denkt u deze concreet te realiseren?

Die vragen moeten niet in werkgroepen worden besproken, die vragen kunnen hier en nu worden besproken, als deze meerderheid tenminste eendrachtig is. Dat is ze niet, en dat is het grootste probleem. U bent intern totaal en volledig verdeeld over dit thema. “Wat we in Vlaanderen doen, doen we sneller en beter en efficiënter”, maar u doet het niet beter. Het is nog erger dan in de federale regering. U hebt de ziekte overgenomen om alles te in commissies, comités en werkgroepen te begraven. U doet in Vlaanderen net hetzelfde met dit belangrijke mobiliteitsdossier.

De Antwerpenaren hebben zondag niet alleen de Lange Wapper weggestemd, ze hebben vooral de arrogantie van de macht afgestraft. En het domste wat u en uw meerderheid kunnen doen, is hautain de mening van de Antwerpenaar naast u neerleggen, zoals sommige politici dat nu al doen: de Van Peels van deze wereld, de Vincken van deze wereld – die geen politicus is, maar het scheelde niet veel de laatste weken.

Door die werkgroepen en die interministeriële conferenties op te richten, zegt de minister president in feite foert tegen de Antwerpenaren. Ze kunnen hun plan trekken. Het interesseert hem niet. Indien dit niet zou kloppen, zou hij vandaag beslissingen durven voorstellen. Nu probeert hij alles op de lange baan te schuiven. Na dit referendum moet de politiek de hand in eigen boezem durven steken.