Vlaams Volksvertegenwoordiger Joris Van Hauthem hekelde tijdens een actualiteitsdebat over een aantal aspecten van de zgn. “interne staatshervorming”  het bochtenwerk van Minister van Binnenlandse Aangelegenheden Bourgeois i.v.m. de toekomst van het provinciale bestuursniveau.
Waar Bourgeois in het Vlaams Regeerakkoord nog liet opnemen dat er zou gestreefd worden naar maximum 2 bestuursniveaus voor maximum twee bestuursniveaus per beleidssector en/of beleidsproces en dat het overbevolkte  “bestuurlijk middenveld” zou worden gesaneerd, maakte hij de voorbije maanden – vooral onder druk van CD&V en SP.A. – een flinke bocht. De minister had in zijn Beleidsnota Binnenlands Bestuur 2009-2013 nog duidelijk stelling genomen tegen de  huidige  “open taakstelling” van het provinciale beleidsniveau en gepleit voor een sluitende lijst van zgn. “grondgebonden” bevoegdheden voor de provincies. Maar enkele maanden geleden nam de minister al een flinke bocht en stelde dat over de gemeenschapsgebonden bevoegdheden enkel een  “denkoefening” moest gebeuren en dat zou worden rekening gehouden met de historisch gegroeide verworvenheden. Bovendien had hij ook oren naar “maatwerk” waarbij zelfs de provinciale bevoegdheden voor elke provincie anders zouden kunnen worden ingevuld. Joris Van Hauthem becommentarieerde de bocht van de minister als volgt :  “Het is duidelijk dat CD&V heeft laten weten dat aan de provincies niet mag worden geraakt. Zelfs de inperking van een aantal bevoegdheden volgens het principe van de grondgebonden materies gaat voor CD&V al te ver. Hier komt de politiek natuurlijk om de hoek kijken. We weten dat het hier om machtsbastions gaat. Niemand wil zijn machtsbastions afgeven.”.
Tegelijkertijd stelde Van Hauthem vast dat de minister met zijn beslissing om de vrijwillige fusies van gemeenten financieel te stimuleren de kar vóór het paard spande : “De minister heeft ons een tijdpad gegeven. We zullen de concrete invulling in de commissie verder bekijken. Het verwondert me evenwel dat nu al beslissingen over de vrijwillige fusies van gemeenten worden genomen. Die beslissingen hebben financiële gevolgen. Volgens mij werkt de minister hier in een omgekeerde volgorde. Eerst gaat men aan de gemeenten zeggen wat de financiële bonus is als ze fusioneren. Maar hoe dat dan eventueel moet gebeuren, daar moet nog even een Fusiedecreet voor worden uitgewerkt. U werkt nu dus nog aan een uitvoeringsdecreet van het Gemeentedecreet, als ik het zo mag noemen, in uitvoering van de bepaling dat men vrijwillig kan fuseren indien men dat zou willen. Maar de financiën zijn er wel al. Dat is toch de omgekeerde wereld?
Het zou toch niet onlogisch zijn dat u eerst met een ontwerp van decreet naar dit parlement komt waarin staat hoe en volgens welke modaliteiten gemeenten kunnen fuseren of defuseren, en dan pas met de financiële consequenties – of in dit geval: financiële bonussen – zou komen. Nu hangt u de financiële bonus als wortel voor de neus, maar als gemeenten dat dan ook doen, zegt u: wacht even, ik moet nog met een decreet komen dat uitvoering geeft aan dat principe.”.
Het was Van Hauthem tenslotte opgevallen dat Bourgeois’ voorafname op de globale visie van de Vlaamse Regering m.b.t. de interne staatshervorming de CD&V er toe aanzette om ook hier Bourgeois’ ambities onmiddellijk te temperen :  “Waar u voor de provincies een beperkte rol had voorzien, bent u al teruggefloten door CD&V. Voorlopig hebben we nog het raden naar wat u gaat doen met betrekking tot de intermediaire structuren. CD&V is hier heel duidelijk komen zeggen dat zij tegen verplichte fusies zijn. Als dat uw piste zou zijn, dat u gemeenten met een grotere slagkracht en dus met een groter aantal inwoners moet hebben, zult u dat nooit op vrijwillige kunnen doen. Maar de gemeenten zijn nu eenmaal de machtsbastions van CD&V, en zelfs u mag daar niet aan raken.”.